Ji hvað ég er orðin léleg í
að blogga, finn mér bara einhvern veginn alltaf eitthvað annað
að gera! Það er svo margt sniðugt búið að gerast síðan ég
skrifaði eitthvað af viti síðast að ég nenni ekkert að fara
útí það allt en svona í aðalatriðum þá ganga æfingarnar mjög
vel og ég er farin að taka spretti á göddum og læti!
Eini gallinn er bara að ég er með frekar mikla beinhimnubólgu
en hann Siggi sæti
verður nú enga stund að redda því ef ég
þekki hann rétt!
En svona aðeins út í aðra sálma þá langar mig doldið svona í ljósi
ýmissa atburða sem eru búnir að vera í gangi undanfarið (þeir taka
það til sín sem eiga það) að stela eins og eitt stykki færslu frá
honum Benna (vona bara að það sé í gúddí).
Málið er bara að ég
hef oft hugsað um þetta og þegar ég las þetta þá var bara eins og
hann hafi náð að segja allt sem ég hef verið að hugsa....doldið
magnað! En lesið þetta vel og hugsið um þetta...!
Eru vinir þínir hækjur?
Nú eigum við öll vini og vandamenn, og þegar fólk kemst
á ákveðinn aldur fer það að skima í kringum sig í leit að
lífsförunaut, þegar við vorum yngri þoldum við illa hitt kynið en
með aldrinum kemur í ljós að í raun er það manneskja af hinu kyninu
sem fullkomnar þig á endanum, nema þú sért kynhneigður sam þá
er það nátturulega manneskja af sama kyni, svo eru nátturulega
margir óheppnir og eignast maka sem fullkomnar þá ekki heldur
eyðileggur þá.
En þeir sem eru þeirrar lukku aðnjótandi að hitta
manneskjuna sem fullkomnar þá skulu muna eitt, að áður en þú hittir
þá manneskju áttir þú vini sem fullkomnuðu þig að öðru leiti og
studdust við þig og þú við þá, þetta fólk hefur gengið með þér í
gegnum súrt og sætt og hefur verið hluti af lífi þínu til
fjölda ára.
Margir sem hefja svo ástarsamband virðast mjög fljótt fá
frendlich-alzheimer sem lýsir sér þannig að vinir þínir gleymast,
líkt og alzheimer er þetta sjúkdómur sem ágerist með tímanum og
smátt og smátt hverfa vinirnir úr huga þér.
Fólk sem fær frendlich-alzheimer er reyndar þeirrar gæfu
aðnjótandi að við þessum sjúkdómi er til lækning, það er mjög
einfalt að muna eftir vinum sínum aftur, en margir þessaru
sjúklinga virðast bara muna eftir vinum sínum ef í harðbakkan slær
eða þeir þurfa hjálp við eitthvað yfirnátturu leiðinlegt eins og
flutninga eða uppáskrif sem ábyrgðamenn eða bílaviðgerðir eða
eitthvað þaðanaf leiðinlegra.
Það er magnað hve fljótt sumir gleyma vinum sínum og
geta bara engan veginn sameinað þessa tvo kosti, ástarsamband og
vináttu, ætli þetta sé ekki vendipunkturinn og prófraun þín um
sanna vináttu þegar kemur að fyrsta alvarlega sambandinu þínu, ertu
vinur í raun eða eru "vinir" þínir aðeins hækjur sem þú studdist
við þar til þú fannst jingið við jangið þitt.
Svo bregðast krosstré sem önnur og þér er dömpað, bilið
á milli þín og vina þinna er gígantískt, en þú kemur skríðandi
aftur eins og skítugur útigangsmaður sem er búinn að vaða villu
vegar og þarfnast nú hjálpar "vina" þinna til að rétta úr kútnum,
en þetta er alltaf sama týpan, um leið og þú kynnist nýjum
lífsförunaut er vinunum hent eins og fréttum gærdagsins og ekki
haft samband fyrr en þú og lífsförunautur þinn þurfið að halda á
ógeðslega þungu nýju þvottavélinni ykkar upp einhvern helv..
stiga.
Mundu eftir vinum þínum..